Podstawowe właściwości mechaniczne miedzi i stopów miedzi znajdują bezpośrednie odzwierciedlenie w poziomie ich twardości, a właściwości mechaniczne materiału określają jego wytrzymałość, odporność na zużycie i odporność na odkształcenia. Do określania twardości miedzi i stopów miedzi stosuje się zazwyczaj następujące metody badań:
1. Metoda badania twardości Brinella: Zgodna z przepisami dotyczącymi badania twardości określonymi w międzynarodowej normie ISO 6506-1:2014 Materiały metalowe – Badanie twardości Brinella. Ta metoda badania ma zastosowanie do czystej miedzi, mosiądzu, brązu lub stosunkowo miękkich materiałów miedzianych; na przykład, wymogiem badania twardości odlewanych stopów miedzi jest badanie twardości Brinella (HBW).
2. W zależności od twardości i grubości miedzi, można również zastosować metody badania twardości Rockwella lub Vickersa. Na przykład mosiądz można badać w skali HRB (zgodnie z międzynarodową normą ISO 6506-1:2014 Materiały metalowe – Badanie twardości Rockwella – Część 1: Metoda badania), a blachy mosiężne w skali HV Vickersa. Normy twardości dla mosiądzu różnią się w zależności od jego składu i stanu obróbki cieplnej, a ocenę należy przeprowadzić w oparciu o określone metody i normy badawcze.
3. Przenośna metoda badania twardości Webstera: Zgodnie z krajową normą GB/T 32660.1-2016 Materiały metalowe – Badanie twardości Webstera – Część 1: Metoda badania, ta metoda badania ma zastosowanie do blach z miedzi i jej stopów o stosunkowo małej grubości próbki.
Powyższe normy badawcze stanowią podstawę techniczną dla badań miedzi i jej stopów. Podczas badań produktów dobieramy różne metody badawcze w zależności od rodzaju materiału i zastosowania.
Czas publikacji: 17-10-2025
