Jak wybrać twardościomierz do badania próbek rurowych?

1) Czy twardościomierz Rockwella można wykorzystać do sprawdzenia twardości ścianek rury stalowej?

Materiałem badanym jest stalowa rura SA-213M T22 o średnicy zewnętrznej 16 mm i grubości ścianki 1,65 mm. Wyniki pomiaru twardości metodą Rockwella przedstawiają się następująco: po usunięciu zgorzeliny tlenkowej i warstwy odwęglonej z powierzchni próbki za pomocą szlifierki, próbkę umieszcza się na stole roboczym w kształcie litery V, a następnie cyfrowy twardościomierz Rockwella HRS-150S bezpośrednio mierzy twardość powierzchni zewnętrznej rury, przykładając obciążenie 980,7 N. Po teście widać niewielkie odkształcenie ścianki rury stalowej, co oznacza, że ​​zmierzona wartość twardości metodą Rockwella jest zbyt niska, co skutkuje nieważnością testu.

Zgodnie z normą GB/T 230.1-2018 „Badanie twardości Rockwella materiałów metalowych, część 1: Metoda badania”, twardość Rockwella wynosi 80 HRBW, a minimalna grubość próbki to 1,5 mm. Grubość próbki nr 1 wynosi 1,65 mm, grubość warstwy odwęglonej wynosi 0,15–0,20 mm, a grubość próbki po usunięciu warstwy odwęglonej wynosi 1,4–1,45 mm, co jest wartością zbliżoną do minimalnej grubości próbki określonej w normie GB/T 230.1-2018. Brak podparcia w środku próbki podczas badania powoduje lekkie odkształcenie (które może być niewidoczne gołym okiem), dlatego rzeczywista wartość twardości Rockwella jest niska.

2) Jak wybrać miernik twardości powierzchni rur stalowych:

Po przeprowadzeniu wielu badań twardości powierzchni rur stalowych, nasza firma doszła do następujących wniosków:

1. Podczas przeprowadzania pomiaru twardości Rockwella na powierzchni cienkościennych rur stalowych, niewystarczające podparcie ścianki rury spowoduje odkształcenie próbki i doprowadzi do niskich wyników pomiaru;

2. Jeśli w środku cienkościennej rury stalowej zostanie dodana podpora cylindryczna, wyniki testu będą zaniżone, ponieważ nie można zagwarantować, że oś wysokości ciśnienia i kierunek obciążenia będą prostopadłe do powierzchni rury stalowej, a między zewnętrzną powierzchnią rury stalowej a zamontowaną podporą cylindryczną będzie szczelina.

3. Metoda przeliczania zmierzonej twardości Vickersa na twardość Rockwella po włożeniu i wypolerowaniu próbki rury stalowej jest stosunkowo dokładna.

4. Po usunięciu zgorzeliny tlenkowej i warstwy odwęglonej z powierzchni rury stalowej oraz obrobieniu płaszczyzny testowej na powierzchni zewnętrznej i jej osadzeniu, twardość powierzchniowa Rockwella jest przeliczana na twardość Rockwella, co jest stosunkowo dokładne.